In ΣΚΕΨΕΙΣ, ΤΑΞΙΔΙΑ

Πέρασαν χρόνια από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου να προσπαθεί να ανέβει χώρίς επιτυχία στο δεντρόσπιτο που είχαν φτιάξει τα μεγαλύτερα παιδιά λίγο πιο έξω απο το χωριο . Έλεγα πάντα πως όταν αποκτήσω δυνατά χέρια και πόδια θα το ανέβω όπως τα υπόλοιπα παιδιά. Τα χρόνια πέρασαν και τα ξύλα απο το δεντρόσπιτο σάπισαν . Δεν ανέβηκα ποτέ σε εκείνο το δέντρο .Και κάθε φορά που βρίσκομαι από κάτω του θυμώνω με τον εαυτό μου που δε τόλμησε ποτέ να το ανέβει .

Ήταν Χριστούγεννα και εγώ ακόμη πολύ μικρός όταν σαν δώρο ο Άγιος Βασίλης μου έφερε μια φωτεινή υδρόγειο . Είχα ενθουσιαστεί. Έκλεινα τα παντζούρια του δωματίου μου και άναβα την γαλάζια σφαίρα . Πήγαινα κοντά και έκλεινα μέσα στις μικροσκοπικές μου παλάμες την Γη και παρατηρούσα τις Ηπείρους και τους Παράλληλους που τέμνουν τον πλανήτη μας . Είχα τόσες πολλές απορίες . Με αχνά γράμματα διέκρινα στην πάνω πλευρά της σφαίρας την ονομασία ”Αρκτικός Κύκλος”. Αυτό το κομμάτι της Γης φαινόταν να ήταν καλυμένο με πάγο και χίονι καθώς ήταν κάτασπρο. ”Άραγε ζούνε άνθρωποι σε αυτό το βόρειο τμήμα του πλανήτη μας?”. Το παιδικό μυαλό μου είχε πάντα περιέργεια γι αυτό το απόκοσμο και απομονωμένο μέρος. Ο ”βόρειος πολικός κύκλος” ,όπως είναι η άλλη ονομασία του και όπως έμαθα αρκετά χρόνια μετά, σηματοδοτεί τη γεωγραφική περιοχή μέσα στην οποία εμφανίζεται το φαινόμενο της πολικής ημέρας και της πολικής νύχτας.  Το παιδικό μυαλό μου είχε πάντα περιέργεια γι αυτό το απόκοσμο και απομονωμένο μέρος. Ο ”βόρειος πολικός κύκλος” ,όπως είναι η άλλη ονομασία του και όπως έμαθα αρκετά χρόνια μετά, σηματοδοτεί τη γεωγραφική περιοχή μέσα στην οποία εμφανίζεται το φαινόμενο της πολικής ημέρας και της πολικής νύχτας. Καθ’όλη ην διάρκεια των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων έψαχνα δίαφορες πληροφορίες γι αυτό το μέρος. Δίαβασα για το Βόρειο Σέλας και για τον Ήλιο του μεσονυχτίου.Έμαθα πως το μεγαλύτερο τμήμα της Αρκτικής είναι θάλασσα καλυμμένη από πάγους που περιβάλλεται από παγωμένο έδαφος χωρίς δέντρα. Είναι γεμάτη ζωή, από οργανισμούς που ζουν στον πάγο και στη θάλασσα ως τους ανθρώπους που ζουν στις αρκτικές περιοχές . Δύο χρόνια πριν έμαθα πως στην περιοχή της Αρκτικής υπάρχει ένας αυτόνομος αγώνας τρεξίματος 150 χιλιομέτρων στον οποίον οι συμμετέχοντας αναγκάζονται από την διοργάνωση να σέρνουν έλκηθρο με τον υποχρεωτικό εξοπλίσμο που θα χρησιμοποιήσουν σε περίπτωση ακραίων καιρικών φαινομένων. Οι μέσες θερμοκρασιες του αγώνα αγγίζουν τους -30 βαθμούς Κελσίου φέρνοντας απευθείας ψυχρά κύματα αέρα από τον όχι και πολύ μακρινό Βόρειο Πόλο . Αυτά τα 2 χρόνια η σκέψη του αγώνα με βασάνιζε καθώς το ρίσκο σε κάτι τέτοιο είναι μεγάλο αν όχι απαγορευτικό. Αρκετοί άνθρωποι στο παρελθόν έχουν χάσει κάποια απο τα άκρα τους λόγω παρατεταμένης έκθεσεις τους σε ακράιες θερμοκρασίες . Η ζάλη, ο απροπροσανατολισμός και τα κρυοπαγήματα αποτελόυν αναπόσπαστο κομμάτι τέτοιων συνθηκών . Επίσης η προσωρινή τύφλωση των ματίων λόγω του μονότονου λευκού τοπίου είναι κάτι που έρχεται σαν κερασάκι σε όλα τα προηγούμενα . Ένα ακόμη πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε είναι η αυτονομία του αγώνα όπως και το γεγονός ότι το νερο σε τετοιες θερμοκρασίες παγώνει. Οπότε κάποιες φορές θα χρειαστεί να βγάλουμε από τα έλκηθρά μας τα γκαζάκια για να λιώσουμε χίονι.

Τον περασμένο Ιούλιο πήρα την απόφαση αυτή την φορά να τολμήσω να ”ανέβω σε αυτό το ”αναθεματισμένο” δέντρο΄΄ εξασφαλίζοντας μία θέση στον αγώνα . Σε λιγότερο από έναν μήνα λοιπόν θα τρέξω με τον φίλο μου Πολυχρόνη Μυλωνά σε μία από τις πιο κρύες περιοχές του πλανήτη . Στην ελληνική αποστολή ως υποστηρικτές θα είναι μαζί μας ο φωτογράφος και φίλος Μπάμπης Γκιριτζιώτης και ο κινηματογραφιστής Γιώργος Λέντζας. Και οι δυο τους έχουν γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο φωτογραφίζοντας και κινηματογραφώντας στα πιο αφιλόξενα μέρη του πλανήτη μας . Το μόνο που μένει είναι να μας δεχτεί ο 66ος Παράλληλος βιώνοντας μία εμπερία κάτω από το πράσσινο νεφέλωμα του Βορείου Σέλατος.

 

Recent Posts

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search