ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

 In ΣΚΕΨΕΙΣ

Τα βήματα μου κινούνται αργά και το μυαλό μου έχει μπερδευτεί από ώρα.

Σούρουπο ή ξημέρωμα ; Δε τα ξεχωρίζω πια .

Τα δέντρα άνθρωποι μου μοιάζουν και τα ποτάμια ψυθιρίζουν σαν παιδιά.

Τσίγγινο και απόκοσμο ήχο ακούω από μακρία .

Ίσως ξωτικό να είναι-

Τα μάτια μου κλείνουν ξανά .

Πρέπει να τα ανοίξω όμως . Στενό το μονοπάτι και σκοτεινό.

Η ανηφόρα μέσα μου δύσκολη μα πρέπει να την ανέβω.

Να βγω στο φώς μου.

Φοβάμαι και με αμφισβητώ πολλές φορές .

Άλλες στιγμές μου θυμώνω και άλλες μου χαμογελώ .

Και αυτό που ώρα με κρατάει όρθιο χωράει σε μια αγκαλιά.

-Μ.Γιαννάκου-

Recent Posts

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search